Jak zrobić remont piwnicy? Praktyczne porady i wskazówki

Nie wiesz, jak sensownie zaplanować remont piwnicy i nie utopić pieniędzy w nieskutecznych pracach. Z tego poradnika dowiesz się, jak krok po kroku rozpoznać problemy z wilgocią, dobrać właściwą hydroizolację i wykończyć pomieszczenie tak, by naprawdę służyło przez lata. Zobacz, na co musisz uważać, zanim zamówisz ekipę lub ruszysz z remontem samodzielnie.

Dlaczego warto zrobić remont piwnicy i jakie są ryzyka

Remont piwnicy w bloku lub starym domu bardzo często zaczyna się od jednego sygnału. Na ścianach pojawiają się zacieki, wykwity i odpadająca farba, a w powietrzu czuć charakterystyczny zapach stęchlizny. To nie jest tylko problem estetyczny. Długotrwałe zawilgocenia ścian prowadzą do rozwojem grzybów i pleśni, osłabienia konstrukcji murów oraz zniszczenia przechowywanych rzeczy. W piwnicach starych kamienic i domów jednorodzinnych problem nasila się przez brak prawidłowej izolacji oraz słabą wentylację.

Jeśli piwnica ma kontakt z wilgotnym gruntem lub stoi na terenie o wysokim poziomie wód gruntowych, woda zaczyna przenikać do środka. W efekcie Podciąganie Kapilarne transportuje wilgoć z gruntu coraz wyżej w ścianach. Widzisz wtedy wykwity i białe naloty na ścianach, pęcherze pod farbą, pęczniejące drewniane listwy. Z biegiem czasu może dojść do korozji zbrojenia w betonie i problemów konstrukcyjnych. Dlatego remont piwnicy nie może polegać na przykryciu plam nową farbą, bo po kilku miesiącach wszystko wróci z jeszcze większą siłą.

Ryzyko odkładania remontu jest szczególnie duże, gdy w piwnicy przechowujesz żywność, sprzęt sportowy, dokumenty lub meble. Pleśń i grzyby przenoszą się na przechowywane rzeczy i bardzo trudno je później doczyścić. Dla alergików i astmatyków przebywanie w takiej piwnicy bywa wręcz niebezpieczne. W dodatku w zawilgoconych murach gorzej trzymają się tynki i okładziny, więc każdy kolejny remont „na szybko” pochłania coraz więcej pieniędzy. Zadbana, sucha piwnica podnosi też wartość mieszkania, co w miastach takich jak Warszawy czy Krakowa ma duże znaczenie przy sprzedaży nieruchomości.

Jeśli w piwnicy czuć intensywny zapach stęchlizny, a na ścianach pojawiają się wykwity, traktuj to jak sygnał alarmowy i zaplanuj remont zanim grzyb wniknie głęboko w mur.

Od czego zacząć remont piwnicy – jak przeprowadzić diagnozę

Prawidłowy remont piwnicy zawsze zaczynasz od oględzin i diagnozy, a dopiero później decydujesz o kolejnych krokach. Nie ma sensu wybierać farby czy płytek, jeśli nie wiesz, skąd bierze się wilgoć. Na początku opróżnij pomieszczenie z rzeczy, aby mieć pełny dostęp do wszystkich ścian, posadzki oraz narożników. Zwróć uwagę, w których miejscach ściana jest najchłodniejsza, gdzie łuszczy się farba i gdzie pojawiają się plamy lub naloty. To pozwala szybko wskazać obszary największego problemu.

Oceń też stan instalacji w piwnicy. Zobacz, czy nie ma śladów po dawnych zalaniach z instalacji wodnej, kanalizacyjnej lub centralnego ogrzewania. Jeżeli piwnica w bloku ma wspólne korytarze i instalacje, skontaktuj się z administracja budynku. Ustal, co jest częścią wspólną, a co należy do twojej komórki lokatorskiej. Przy większych awariach, zalaniach z dachu lub problemach z pionami żadne działania wewnątrz piwnicy nie pomogą, jeśli zarządca nie usunie przyczyny po swojej stronie.

Czasem pojawia się też kwestia prądu. Używanie szlifierki czy wiertarkę 600w z oprawy oświetleniowej bywa traktowane jako nieuprawniony pobór energii, szczególnie gdy ktoś jest skonfliktowany z sąsiadem który im donosi. Zadbaj o osobne gniazdo z odpowiednim przekrojem przewodów i zabezpieczeniem. Nie rób prowizorek, bo łatwo o przeciążenie instalacji i kłopoty z bezpieczeństwem oraz z administracją.

Jak rozpoznać przyczyny zawilgocenia i wykwitów?

Zawilgocenie ścian może mieć kilka źródeł i od ich rozpoznania zależy skuteczność remontu. Jeśli na powierzchni muru pojawiają się białe naloty, kruszący się tynk, „wypychające” pęcherze, zwykle jest to wynik migracji soli wraz z wodą. Woda rozpuszcza sole mineralne w cegle lub betonie, a gdy odparowuje, na powierzchni powstają wykwity i białe naloty na ścianach. Z kolei ciemne, mokre plamy bez wyraźnej krystalizacji soli wskazują na stałe zawilgocenie bez intensywnego zasolenia.

Jeśli wilgoć pojawia się głównie w dolnych partiach ścian, a posadzka też bywa mokra, często odpowiada za to Podciąganie Kapilarne. Woda z gruntu jest zasysana przez drobne kapilary w murze i przemieszcza się w górę. Gdy zawilgocenie obejmuje ściany przy zewnętrznych narożnikach, możliwy jest brak lub uszkodzenie izolacją pionową na zewnątrz. Zacieki pod sufitem mogą z kolei świadczyć o przeciekach z wyższej kondygnacji lub z instalacji. Warto też rozróżnić wilgoć konstrukcyjną od kondensacyjnej. Ta druga pojawia się często przy zimnych ścianach i braku wentylacji, gdy ciepłe powietrze z mieszkania skrapla się w chłodnej piwnicy.

Aby lepiej zlokalizować przyczynę, przyjrzyj się, w których miejscach farba odpada lub łuszczy się, gdzie pęcznieją drewniane elementy i korodują metalowe części. Jeśli problem dotyka głównie jedną ścianę zewnętrzną, podejrzenie pada na nieszczelną hydroizolację fundamentów lub nieprawidłowy drenażu obwodowego. Gdy wilgoć występuje w całej piwnicy, bardzo prawdopodobny jest brak lub uszkodzenie izolacja pozioma murów.

Białe wykwity solne świadczą o migracji wilgoci przez mur, a nie o samej kondensacji na powierzchni. Jeśli je widzisz, potrzebujesz skutecznej hydroizolacji, a nie tylko nowej farby.

Jak mierzyć wilgotność i ocenić stan murów oraz posadzki?

Oględziny wzrokowe to dopiero początek. Żeby remont piwnicy był skuteczny, dobrze jest zmierzyć wilgotność ścian i powietrza. Najprostsze są wilgotnościomierze powierzchniowe, które przykładasz do tynku. Pokazują one poziom zawilgocenia w procentach lub w jednostkach względnych. Precyzyjniejsza diagnoza wymaga często pomiarów metodą wagowo-suszarkową, ale tym zwykle zajmuje się już specjalista. Ty możesz stosunkowo łatwo skontrolować wilgotność powietrza higrometrem i sprawdzić, jak zmienia się po wietrzeniu lub osuszaniu.

Stan murów oceniasz też „mechanicznie”. Sprawdź twardość tynku, spróbuj go lekko podrapać. Jeżeli tynk się sypie, jest miękki i kruchy, konieczne będzie skucie warstw do zdrowego podłoża i wykonanie nowych warstw wykończeniowych. Na posadzce zwróć uwagę na rysy, pęknięcia, lokalne zapadnięcia. Pionowe pęknięcia przy ścianach mogą sugerować pracę konstrukcji lub problemy z podłożem pod wylewką. W takich miejscach woda bardzo chętnie wnika w głąb betonu.

Jeżeli piwnica była wcześniej zalana, sprawdź, czy pod posadzką nie stoi woda. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie odwiertów kontrolnych i ocena warstw podkładowych. Przy bardzo zniszczonej posadzce lepiej zaplanować jej całkowitą wymianę i od razu wprowadzić rozwiązania uszczelniające, takie jak płynna folia czy dodatkowe warstwy betonu z domieszkami uszczelniającymi.

Co obejmuje dokumentacja techniczna i kiedy wezwać specjalistę?

Przy prostych pracach odświeżających wystarczy własny szkic piwnicy, lista zauważonych usterek, zdjęcia i zanotowane pomiary wilgotności. Jednak w przypadku poważnego zawilgocenia ścian, problemów z podciąganiem kapilarnym i widocznych pęknięć warto zlecić profesjonalną ekspertyzę. Dokumentacja techniczna od specjalisty obejmuje opis stanu technicznego konstrukcji, wyniki pomiarów, analizę przyczyn i rekomendowane metody naprawcze wraz z kolejnością robót.

Wezwanie fachowca jest szczególnie ważne, gdy planujesz ingerencję w konstrukcję, np. podcinanie ścian, wykonywanie nowej izolacji poziomej w murze czy głęboką iniekcja rys i pęknięć. Nieprawidłowo wykonane prace mogą doprowadzić do osiadania budynku, pęknięć stropu albo uszkodzenia sąsiednich lokali. W budynkach wielorodzinnych musisz też uzgodnić większe remonty z administracja budynku. Czasem zarządca wymaga projektu lub opinii konstruktora.

Profesjonalne firmy remontowe i firmy od hydroizolacji często robią wstępne oględziny bezpłatnie lub wliczają koszt wizyty w cenę prac. W miastach pokroju Warszawy czy Krakowa znajdziesz sporo ekip specjalizujących się w piwnicach, fundamentach i izolacjach przeciwwilgociowych. Dobrze jest mieć ofertę na piśmie, z wyszczególnieniem rodzaju materiałów, np. mat bentonitowych, zapraw uszczelniających, systemów iniekcyjnych, aby móc realnie porównać zakres robót i ceny.

Jak usunąć wilgoć i pleśń – sprawdzone metody hydroizolacji

Gdy znasz już przyczynę zawilgocenia, możesz dobrać odpowiedni sposób na osuszenie piwnicy i jej zabezpieczenie. Najczęściej trzeba połączyć kilka metod. Jedna rozwiązuje problem od strony konstrukcji, inna od strony wnętrza, a kolejna poprawia warunki użytkowania, np. wentylację. Właśnie to połączenie daje trwały efekt, a nie tylko chwilową poprawę wizualną.

Podstawą jest wykonanie odpowiedniej hydroizolacji ścian i posadzki. W zależności od sytuacji stosuje się systemy powłokowe, zaprawy szlamowe, iniekcje lub specjalne systemy odprowadzania wody. Jeśli budynek stoi na bardzo wilgotnym gruncie, warto pomyśleć o poprawie drenażu obwodowego wokół fundamentów. W sklepach specjalistycznych, takich jak Suez, znajdziesz wiele systemów stworzonych właśnie do piwnic i konstrukcji podziemnych, dzięki czemu możesz dobrać rozwiązanie do konkretnego problemu, a nie kierować się wyłącznie ceną jednego produktu.

Jak działa iniekcja i izolacja pozioma przy podciąganiu kapilarnym?

Przy intensywnym Podciąganiu Kapilarnym samo malowanie, szpachlowanie czy powłoki od środka niczego nie załatwią. Potrzebujesz izolacja pozioma, która zablokuje dalsze wsiąkanie wilgoci z gruntu w mur. Jedną z najczęściej stosowanych metod jest iniekcja. Polega ona na nawierceniu otworów w ścianie w wyznaczonym rzędzie, a następnie wprowadzeniu do nich specjalnych preparatów iniekcyjnych. Po związaniu tworzą one w murze przeponę przeciwwilgociową.

Iniekcja rys i pęknięć sprawdza się zarówno w ścianach z cegły, jak i z betonu. Można stosować preparaty kremowe, żelowe lub żywice, które wypełniają kapilary i mikropęknięcia. Ważna jest poprawna gęstość otworów i zachowanie odpowiednich odstępów. Zbyt rzadko rozmieszczone otwory nie stworzą ciągłej bariery. Po wykonaniu przepony kapilarnej mury stopniowo przesychają, co pozwala później na renowację tynków i nakładanie powłok wykończeniowych odpornych na wilgoć.

W starych piwnicach stosuje się także tradycyjne podcinanie murów i wprowadzanie arkuszy izolacyjnych, ale jest to metoda inwazyjna i wymaga dużego doświadczenia. W wielu przypadkach iniekcja jest mniej uciążna dla mieszkańców i szybsza w wykonaniu. Niezależnie od wybranej metody, izolacja pozioma musi być ciągła na całym obwodzie, inaczej wilgoć znajdzie drogę obejścia bariery. Dlatego to właśnie na tym etapie współpraca z doświadczonym wykonawcą jest najbardziej opłacalna.

Jak wykonać izolację pionową, drenaż obwodowy i zabezpieczenia zewnętrzne?

Jeżeli wilgoć wnika w ściany głównie od strony gruntu, potrzebna będzie izolacją pionową fundamentów. To prace najczęściej prowadzone od zewnątrz. Trzeba odkopać ścianę fundamentową, oczyścić ją, naprawić ubytki i nałożyć system hydroizolacyjny. Tu stosuje się m.in. powłoki bitumiczne, szlamy mineralne oraz mat bentonitowych na ścianach. Maty bentonitowe pęcznieją pod wpływem kontaktu z wodą, dzięki czemu uszczelniają mikroszczeliny i dobrze współpracują z podłożem podczas ruchów gruntu.

Przy okazji tych prac warto ułożyć drenażu obwodowego wokół budynku. To rury drenażowe ułożone w otulinie filtracyjnej, które przechwytują wodę opadową i gruntową, odprowadzając ją dalej od fundamentów. Dzięki temu zmniejszasz napór wody na ściany piwnicy i ryzyko przecieków. Na wierzchu zwykle układa się warstwę ochronną i termoizolację, a następnie zasypuje wykop odpowiednio dobraną ziemią z podsypką żwirową w strefie drenażu.

Od strony wewnętrznej przyda się też dokładna naprawa pęknięć i szczelin. Do tego stosuje się specjalne zaprawy naprawcze, takie jak SCHOMBURG ASOCRET-VK30, który dobrze sprawdza się przy uszczelnianiu rys i ubytków w ścianach fundamentowych. Po wypełnieniu pęknięć możesz nakładać mineralne powłoki hydroizolacyjne lub tynki renowacyjne. Ważne jest, aby systemy wewnętrzne pasowały do zewnętrznej hydroizolacji i nie tworzyły „pułapki” dla wilgoci wewnątrz muru.

Hydroizolacja zewnętrzna bez skutecznego drenażu często działa tylko częściowo. Odprowadzenie wody z dala od fundamentów jest tak samo istotne jak sama powłoka uszczelniająca.

Jakie metody osuszania i preparaty biobójcze stosować przy pleśni?

Gdy w piwnicy już pojawił się grzyb lub pleśń, musisz zadziałać dwuetapowo. Najpierw usuwasz biologiczne skażenie, a dopiero później zabierasz się za typową hydroizolację i wykończenie. Zainfekowane fragmenty tynku należy skuć z zapasem, aż do zdrowej warstwy. Wszystkie widoczne ogniska pleśni trzeba oczyścić mechanicznie, np. szczotką drucianą, a następnie zastosować preparaty biobójcze przeznaczone do murów i betonu. Ważne, aby były to środki o działaniu głębokim, a nie wyłącznie powierzchniowe „odświeżacze”.

Po odgrzybianiu przychodzi czas na osuszenie piwnicy. Możesz wykorzystać profesjonalne osuszacze kondensacyjne, ale przy dużej ilości wilgoci bardzo dobrze sprawdzają się specjalnych dmuchaw grzewczych, które podnoszą temperaturę powierzchni ścian i przyspieszają odparowanie wody. Dmuchawy stosuje się ostrożnie, kontrolując temperaturę i wilgotność, aby nie doprowadzić do zbyt szybkiego wysuszenia i pękania tynków. W czasie osuszania konieczna jest intensywna wentylacja, by para wodna mogła zostać wyprowadzona na zewnątrz.

Po uzyskaniu stabilnej wilgotności można przystąpić do nakładania tynków renowacyjnych lub powłok hydroizolacyjnych. W strefach najbardziej narażonych na pleśń warto dodatkowo zastosować farby i masy zawierające środki biobójcze, a przede wszystkim poprawić wentylację piwnicy. Bez dopływu świeżego powietrza i realnego obniżenia wilgotności powietrza nawet najlepsze preparaty nie zapewnią trwałego efektu.

Prace wykończeniowe w piwnicy – materiały, malowanie i posadzki

Gdy mury wyschną, a hydroizolacja zrobi swoje, możesz przejść do etapów wykończeniowych. Tutaj dobór materiałów ma ogromne znaczenie. W piwnicy sprawdzają się tylko takie rozwiązania, które dobrze znoszą podwyższoną wilgotność, są łatwe do czyszczenia i nie utrudniają „oddychania” przegrody. Zbyt szczelne powłoki od środka mogą powodować kondensację pary na granicy tynk–mur, więc trzeba dobrać system do konkretnego przypadku.

Na ścianach warto stosować mineralne tynki renowacyjne i farby, które przepuszczają parę wodną. Dobrym wyborem będzie farbę paroprzepuszczalną o zwiększonej odporności na ścieranie. Taką powłokę możesz umyć, gdy na ścianach pojawią się zabrudzenia, a jednocześnie ściana nie zostaje całkowicie zamknięta. Przy bardziej reprezentacyjnych aranżacjach można fragment ściany wykończyć płytkami, ale tylko tam, gdzie nie ma ryzyka zalegania wilgoci pod okładziną.

W piwnicy unikaj klasycznych okładzin z gipsu, chyba że masz pewność, że pomieszczenie jest suche, a wentylacja działa poprawnie. Płyty GK mogą być stosowane w wersji wodoodpornej, ale wymagają bardzo starannego uszczelnienia i zastosowania systemowych taśm w narożach. Każda nieszczelność w zabudowie to potencjalne ognisko pleśni ukrytej za płytą. Czasem zamiast zabudowy lepiej pozostawić cegłę w stanie surowym, wyczyścić ją i zaimpregnować. W starych piwnicach ceglane ściany stają się wtedy dużym atutem aranżacyjnym.

Jeśli chodzi o posadzki, najlepiej sprawdzają się rozwiązania trwałe i odporne na wilgoć. Mogą to być:

• betonowe wylewki z dodatkami uszczelniającymi,
• płytki gresowe o niskiej nasiąkliwości,
• żywice posadzkowe odporne na ścieranie,
• specjalne płyty lub panele do pomieszczeń technicznych.

Przed ułożeniem okładziny warto zastosować np. płynna folia jako warstwę uszczelniającą pod płytkami. W narożach i przy przejściach instalacyjnych koniecznie wklej taśmę uszczelniającą, która przejmuje mikroruchy podłoża i zapobiega pękaniu spoin. Jeśli planujesz strefy mokre, takie jak prysznic w piwnicy lub miejsce do mycia sprzętu, należy potraktować je jak łazienkę i zastosować pełny system hydroizolacji podpłytkowej.

Każda szczelina w posadzce lub przy styku ściany z podłogą to potencjalna droga wnikania wody. W piwnicach staranne uszczelnienie narożników ma większe znaczenie niż sam wybór wzoru płytek.

Ile kosztuje remont piwnicy – orientacyjne ceny i jak oszczędzić

Koszt remontu piwnicy zależy od stanu wyjściowego, zakresu prac i standardu wykończenia. Najwięcej zapłacisz za usunięcie przyczyn wilgoci i profesjonalną hydroizolację. To jednak te elementy wpływają na trwałość całego remontu. Proste odświeżenie suchych ścian, bez poważnych robót konstrukcyjnych, będzie zdecydowanie tańsze niż renowacja zalewanej piwnicy z problemem podciągania kapilarnego.

Aby ułatwić orientację w wydatkach, spójrz na przykładowe widełki cenowe za 1 m² piwnicy (wartości szacunkowe, same prace z podstawowymi materiałami):

Na koszt wpływa też lokalizacja. Ekipy z dużych miast, takich jak Warszawy czy Krakowa, często mają wyższe stawki robocizny niż firmy z mniejszych miejscowości, ale łatwiej tam znaleźć specjalistów od izolacji fundamentów. Jeśli chcesz racjonalnie oszczędzić, zrób sam to, co nie wymaga wysokich kwalifikacji, na przykład skuwanie tynków, wynoszenie gruzu czy proste malowanie. Hydroizolację, iniekcje i poważniejsze naprawy murów lepiej zlecić fachowcom, bo błędy na tym etapie są wyjątkowo kosztowne w naprawie.

Oszczędności możesz szukać także w mądrym doborze materiałów. Nie zawsze potrzebujesz najdroższych systemów. W prostych, suchych piwnicach wystarczą dobre produkty z segmentu podstawowego. W sklepach typu Suez dostaniesz zarówno rozwiązania specjalistyczne, jak i ekonomiczne zestawy do mniejszych napraw. Nie rezygnuj natomiast z jakości przy preparatach biobójczych, materiałach do iniekcji i szlamach uszczelniających. To właśnie one decydują o tym, czy problem z wilgocią wróci po roku, czy nie pojawi się przez wiele lat.

Pomysły na aranżacje i praktyczne zabezpieczenia – wentylacja, instalacje i bezpieczeństwo

Po technicznej stronie remontu czas zastanowić się, jak chcesz wykorzystać piwnicę. Najprostszą opcją jest funkcjonalne pomieszczenie gospodarcze i magazyn domowy. Możesz jednak urządzić tam spiżarnię, mały warsztat, piwniczkę na wino albo strefę hobby. W każdym przypadku inne będzie rozmieszczenie regałów, oświetlenia czy gniazdek. Zanim więc zamówisz meble lub ruszysz z zabudową, narysuj sobie prosty plan z podziałem na strefy i przebieg instalacji.

Jeśli myślisz o wygodniejszej aranżacji, np. mini siłowni lub pracowni, rozważ wykończenia zbliżone do tych z części mieszkalnej. W strefach suchych sprawdzi się podłoga z paneli o podwyższonej odporności na wilgoć lub specjalne wykładziny techniczne. W miejscach, gdzie może pojawić się woda, pozostań przy gresie lub żywicy. Zwróć uwagę na dobór oświetlenia. W piwnicy dobrze jest połączyć oświetlenie ogólne z mocniejszym światłem punktowym nad stołem warsztatowym czy regałami. Każde z tych rozwiązań wymaga przemyślanego rozkładu przewodów, więc zaplanuj to zawczasu.

Bardzo ważnym elementem jest wentylacja piwnicy. Bez stałej wymiany powietrza nawet najlepsza hydroizolacja nie uchroni cię przed kondensacją pary na chłodnych ścianach. W prostych przypadkach wystarczy udrożnienie kanałów wentylacyjnych, montaż nawiewników i okresowe wietrzenie. W bardziej wymagających piwnicach warto zastosować nawiewno–wywiewne wentylatory z regulacją, a przy aranżacji warsztatu czy siłowni – system wymiany powietrza o większej wydajności. Dzięki temu zminimalizujesz ryzyko powrotu zawilgocenia ścian i nieprzyjemnego zapachu pleśni.

Przy instalacjach elektrycznych zadbaj o bezpieczeństwo. Nie podłączaj mocnych urządzeń do obwodów oświetleniowych. Zamiast ryzykować konflikty z administracja budynku lub podejrzenia o „kradzież prądu”, doprowadź osobny obwód z właściwym zabezpieczeniem. W strefach narażonych na wilgoć stosuj gniazdka i oprawy o podwyższonej szczelności. Zorganizuj też wygodne miejsce na narzędzia, chemikalia i rzeczy rzadziej używane, aby unikać bałaganu, który utrudnia dostrzeganie nowych śladów wilgoci lub usterek.

Dobra piwnica to nie tylko suche ściany, ale też sprawna wentylacja, bezpieczna instalacja elektryczna i przemyślane rozmieszczenie regałów oraz sprzętów, które nie blokują dopływu powietrza do ścian.

Jeśli połączysz rzetelną diagnozę, właściwie dobraną hydroizolację poziomą i pionową, solidne osuszenie piwnicy oraz rozsądne wykończenie materiałami odpornymi na wilgoć, zyskasz dodatkową przestrzeń użytkową, która naprawdę działa na co dzień. Dzięki temu piwnica przestaje być tylko ciemnym składzikiem, a staje się funkcjonalną częścią domu, którą możesz wykorzystać dokładnie tak, jak potrzebujesz.

Co warto zapamietać?:

• Kluczowe jest usunięcie PRZYCZYNY wilgoci (podciąganie kapilarne, brak/awaria izolacji poziomej i pionowej, brak drenażu, kondensacja, nieszczelne instalacje), a nie samo „odświeżanie” ścian – inaczej pleśń, wykwity i zacieki szybko wrócą, niszcząc mury i przechowywane rzeczy.
• Diagnoza przed remontem: pełne opróżnienie piwnicy, oględziny ścian/posadzki/sufitu, pomiary wilgotności ścian i powietrza, ocena tynków i pęknięć, sprawdzenie instalacji wod.-kan., CO i elektrycznej oraz – w budynkach wielorodzinnych – uzgodnienia z administracją i w razie poważnych uszkodzeń ekspertyza specjalisty.
• Skuteczna hydroizolacja: przy podciąganiu kapilarnym – wykonanie izolacji poziomej (najczęściej iniekcja tworząca przeponę przeciwwilgociową w murze), przy naporze wody z gruntu – izolacja pionowa fundamentów (szlamy, powłoki bitumiczne, maty bentonitowe) + drenaż obwodowy; od środka – naprawa rys (np. zaprawy naprawcze), systemowe powłoki uszczelniające i tynki renowacyjne.
• Usuwanie pleśni i osuszanie: skucie zainfekowanych tynków do zdrowego podłoża, mechaniczne oczyszczenie + głęboko działające preparaty biobójcze, następnie kontrolowane osuszanie (osuszacze, dmuchawy grzewcze, intensywna wentylacja) i dopiero potem nowe tynki renowacyjne, powłoki hydroizolacyjne oraz farby paroprzepuszczalne z dodatkami biobójczymi.
• Koszty (robocizna + podstawowe materiały, za 1 m²): proste odświeżenie 150–300 zł, osuszanie + tynki renowacyjne 300–500 zł, izolacja pozioma (iniekcja) + renowacja tynków 400–800 zł, kompleksowa hydroizolacja ścian i posadzki + nowa posadzka 600–1200 zł; oszczędzać warto na pracach prostych (skuwanie, malowanie), ale nie na hydroizolacji, iniekcjach i preparatach biobójczych.